Ktoś pyta Cię w kuchni w biurze: How was your weekend?

Odpowiadasz: Good, thank you.

I robi się cisza. Trwa dwie sekundy, a wydaje się, że dziesięć. Druga osoba sięga po kubek, Ty patrzysz w telefon.

Potem przez pół dnia wracasz do tego myślą: tyle lat nauki, a nie umiem pogadać o pogodzie.

To nie jest kwestia słówek. Weekend i pogodę znasz. Brakuje Ci drugiego zdania.

Szkoła uczyła Cię odpowiadać, nie rozmawiać

Dwanaście lat ćwiczyłaś jeden ruch: ktoś zadaje pytanie, Ty udzielasz odpowiedzi. Pytanie, odpowiedź, punkt. Tak wygląda test i tak wygląda odpytywanie przy tablicy.

W rozmowie odpowiedź nie kończy niczego. Albo jest zaproszeniem, albo nim nie jest, i to Ty o tym decydujesz.

Good, thank you zaproszeniem nie jest. Nie ma w tym nic niegrzecznego, tylko druga osoba nie ma się o co złapać. Nie dostała tematu i nie dostała pytania, więc rozmowa nie ma jak pójść dalej.

To samo pytanie, ta sama osoba, trzy sekundy dłużej:

Really good, thanks. I finally tried that new place by the park. What about you?

Tu już się dzieje wszystko. Jest odpowiedź, jest jeden konkret i jest pytanie zwrotne.

Dlaczego small talk jest trudniejszy niż rozmowa o pracy

Brzmi odwrotnie, niż powinno. Rozmowa o projekcie jest trudniejsza merytorycznie, a kładzie mniej osób niż trzy zdania przy ekspresie. Powody są trzy.

Nikt nie podaje Ci tematu. Na spotkaniu wiesz z góry, o czym będzie mowa, i masz słownictwo pod ręką. Przy ekspresie nie wiesz, czy padnie pytanie o weekend, o remont, o psa, czy o mecz, którego nie widziałaś.

Masz dwie sekundy, nie dziesięć. Small talk żyje z tempa. Pauza, którą w rozmowie o pracy odbiera się jako namysł, tutaj jest już tylko ciszą.

Temat jest błahy, więc wstyd większy. Nie odezwać się w dyskusji o budżecie to jedno. Nie umieć pogadać o pogodzie, mając w papierach B2, boli zupełnie inaczej.

Szkielet: odpowiedź, konkret, pytanie

Small talk ma schemat i to jest dobra wiadomość, bo schematu da się nauczyć raz i używać go wszędzie.

Odpowiedz na pytanie, krótko.
Dorzuć jeden konkret. Jedną rzecz, którą robiłaś, jedno miejsce, jedną nazwę. To jest ten haczyk.
Odbij pytanie. Cztery słowa wystarczą.

How was your weekend? → Pretty quiet, thanks. I watched the whole series in two days. How about yours?

How was your holiday? → Really good. We were in Spain for a week. Have you been?

Zwróć uwagę, czego tu nie ma. Nie ma skomplikowanej gramatyki, nie ma długiego zdania i nie ma opowieści o sobie na trzy minuty. Są trzy krótkie kawałki, z których każdy umiesz powiedzieć bez zastanowienia.

Small talk nie jest egzaminem z angielskiego. Jest testem na to, czy umiesz oddać piłkę. Piłkę oddaje się czterema słowami.

Zwroty, które realnie wracają

Zamiast Good, thank you

Really good, thanks. I... · Pretty quiet, actually. I just... · Busy one. We were... · Not bad. A bit of everything.

Pytania, które oddają piłkę

What about you? · How about yours? · Did you get up to anything? · Any plans for the weekend? · How's your week going?

Reakcje, które kupują Ci sekundę

Oh really? · That sounds nice. · No way! · Same here. · I know what you mean.

To są najbardziej opłacalne zwroty w całym small talku. Reakcja nie wymaga od Ciebie żadnej treści, kosztuje dwa słowa, a daje Ci dwie sekundy na ułożenie następnego zdania. Rozmowa w tym czasie stoi na drugiej osobie, nie na Tobie.

Kiedy nie masz nic do powiedzenia na ten temat

I don't really follow football, but is it going well? · I've never been there, actually. Is it worth it? · I don't know much about it. How did you get into it?

Niewiedza jest dobrym materiałem na rozmowę, pod warunkiem że zamienisz ją w pytanie. Ludzie lubią opowiadać o swoim i w tym momencie przestajesz być osobą, która musi mówić.

Kiedy chcesz wyjść z rozmowy

Anyway, I should get back to it. Good to see you. · Right, I'll let you go. Have a good one.

Te dwa zdania są ważniejsze, niż wyglądają. Część osób unika small talku nie dlatego, że nie wie, jak go zacząć, ale dlatego, że nie wie, jak go skończyć, i boi się, że zostanie przy ekspresie na kwadrans.

How are you? to nie pytanie o samopoczucie

Po polsku „jak się masz” bywa prawdziwym pytaniem. Po angielsku, szczególnie w pracy i w sklepie, How are you? jest częścią przywitania.

Odpowiada się krótko i odbija: Good, thanks, you?

Jeśli zaczniesz w tym momencie opowiadać, że źle spałaś i boli Cię głowa, zrobi się dokładnie ta cisza, której chciałaś uniknąć. I w drugą stronę: kiedy ktoś pyta Cię o to trzeci raz w tygodniu, nie zapomniał. Po prostu mówi „cześć”.

Trzy tematy, które zawsze działają, i trzy, których lepiej nie dotykać

Działają: weekend i plany na najbliższe dni, jedzenie i kawa, podróże albo serial. Wszystkie trzy mają tę samą zaletę: każdy ma na nie odpowiedź i nikt się nimi nie obrazi.

Pogoda też działa, ale jako wejście, nie jako temat. Horrible morning, isn't it? otwiera rozmowę. Dwa zdania dalej trzeba już przejść na coś innego.

Lepiej odpuścić: zarobki i ceny, wiek i wygląd, politykę. W polskiej rozmowie część z tego przechodzi bez problemu, w angielskiej, zwłaszcza w pracy, odbiera się to jako wejście o krok za daleko.

Przy okazji dwie kalki, które warto wyrzucić: polskiego „smacznego” nie ma, przy lunchu mówi się Enjoy! albo nic, a po kichnięciu nie „na zdrowie”, tylko Bless you. Więcej takich zdań zebrałam tutaj.

Zrób to w tym tygodniu

Przygotuj trzy odpowiedzi na How was your weekend? Prawdziwe, o Twoim weekendzie, każda po dwa zdania i z pytaniem na końcu.

Potem wypisz pięć pytań zwrotnych z listy wyżej i powiedz je na głos tyle razy, żeby wychodziły bez myślenia. Nie czytaj ich w głowie, bo w głowie wszystko brzmi dobrze.

Tyle wystarczy na pierwszy raz. Small talk nie wymaga większego słownictwa, tylko kilku kawałków gotowych do użycia, zamiast układanych na miejscu. O tym, dlaczego układanie na miejscu zawsze przychodzi za późno, pisałam osobno.

Jak to wygląda na lekcjach

Tego nie da się przerobić w zeszycie. Small talk polega na tym, że ktoś zadaje Ci pytanie, którego nie przewidziałaś, a Ty masz dwie sekundy. Potrzebujesz kogoś po drugiej stronie.

Na zajęciach wygląda to tak, że rozmawiamy, a ja zapisuję. Nie przerywam Ci w połowie zdania, bo przerwane zdanie uczy milczenia, nie mówienia. Błędy i brakujące słowa omawiamy, kiedy skończysz, i stąd wiesz, nad czym pracować dalej.

Jeśli gramatykę masz w miarę ogarniętą i chodzi Ci tylko o rozgadanie się, to są konwersacje: 180 zł za 60 minut samej rozmowy, bez przerabiania zadań. Jeśli czujesz, że pod mówieniem brakuje podstaw, lepsza będzie lekcja indywidualna w tej samej cenie. Ceny są na stronie z ofertą, takie same dla wszystkich, bez pakietów i bez gwiazdek.

Jeśli trudniej Ci odezwać się na spotkaniu niż przy kawie, to trochę inny problem i opisałam go w osobnym wpisie.